هنوز فیلم توهین آمیز به ساحت پیامبر را ندیده ایم ولی تجربه ی گلشیفته ها امیدوارمان می کند که همین زودی ها فیلم باکیفیت آن سطح کشور را پر کند و سپس ما بتوانیم در کمال " علم " و " ایمان " جواب یانکی های به بن بست رسیده را بدهیم . البته نه با زنده باد ، مرده باد های همیشگی و نه با به آتش کشیدن عروسک و مترسک ، بلکه به زبان تبلیغاتی خودشان . زبانی که با آن دنیا را به تسخیر خود درآورده اند و هر روز افکار و عقایدشان را به خورد ملل مختلف می دهند . زبانی که می بینیم ، آرام آرام از فضای مجازی و چت روم های فارسی ، به کف خیابان ها و گوشه ی پارک ها کشیده شده و جوانان را اسیر فسادهای روزمره و خوشگذرانی های افسار گسیخته کرده . اگر از زیر پوست شهر خبر دارید می دانید که دیگر خبری از مقدسات و اخلاقیات سنتی و مذهبی برایمان باقی نمانده که ما این چنین سینه چاک پیغمبر و آلش آتش گرفته ایم و شب و روزمان را یکی کرده ایم .

در مقابله همه ی این اتفاقات ، مسئولان فرهنگی و – بلا نسبت - مذهبی کشور ، آمار معتکفان و دانشجویان اعزامی به مناطق جنگ دیده را نشانی بر موفقیت خود و عدم توفیق تبلیغات غرب محسوب کرده و با سینه ای ستبر گزارش کار می دهند و به ریش سیستم سراپا " علمی " و " تحقیقاتی " غرب ، " احمقانه " می خندند .

ایران در حال تسخیر شدن است و ما بی خبر از همه جا و همه ی اصول جنگ ، نقش سپندی را بازی می کنیم که بر روی آتش خود ساخته جلز و ولز می زنیم .

به نقل از وبلاگ : علی را عدلش کشت