ای کاش زبانی،قلمی، روشی بود تا شعله های برخاسته از جانتان را که در فراق حسین (ع) و طلب وصل به معبودتان زبانه می کشید، بیان کند.

شاید بهترین بیان همان است که آن بسیجی در لحظه ی شهادتش رقم زد. با خون مطهرش که از پهلوی شکافته اش جاری بود بر صفحه دشت عاشورای 1361 نوشت : یا زهرا .

تا سند مظلومیت انصار فاطمه زهرا (س) را بر گرده‌ی تاریخ بنشاند و حجتی باشد در محکمه ی عدل الهی که ندا دهند بعد از شهدا چه کردید؟

منبع : وبلاگ صابرین 313